De Japanse vrouw op het podium zong in het Engels dat ze op dun ijs liep, maar niemand luisterde. Dat kwam omdat verschillende gasten van Karaoke bij Joke, gelegen op de zesendertigste verdieping van het Rotterdamse Groothandelsgebouw, een vleermuisman langs het raam hadden zien schieten. Hij was echter te snel voorbij om hem goed te kunnen bekijken. Was het een man? Was het een vleermuis? Daar zou een groepje gasten die avond voorlopig nog niet over uitgepraat zijn.
Ondertussen zaten een stuk of tien Japanse zakenlieden samengeklonterd rondom één tafeltje, blij dat ze in die verre havenstad zoeits vertrouwds als een karaoke-bar hadden gevonden. Ze spraken gedempt, maar zelfs al hadden ze dat niet gedaan dan had niemand in het etablissement hen kunnen verstaan. Niet alleen omdat Japans in Rotterdam niet gemakkelijk begrepen wordt, maar ook omdat ze Yoshimoto’s Real-time Speech Encryptor gebruikten.
Maar waren die Japanners wel mensen? Je las steeds vaker in de krant dat een steeds groter deel van de Japanse bevolking uit robots bestond. Japan had één van de laagste geboortecijfers ter wereld, en de enige manier om de bevolking op peil te houden was met behulp van robots. Joke huiverde. Zouden er in de armen en benen van deze Japanners spieren bewegen, of hydraulische stangetjes?
+++
Iedere dag een Miniatuurtje in uw inbox? Stuur een verzoekje naar robsmit@viceversa.nl
mei 30, 2007 bij 6:15 am
[...] De drie Johns 30 mei 2007 John Romero, John Lennon en Johnny the Selfkicker zaten in Karaoke bij Joke aan een tafeltje bij het raam. Romero had het langste haar, gevolgd door Lennon; The Selfkicker had [...]