Het was vrijdagavond. Juffrouw Mirjam was klaar met haar nakijkwerk en ging met haar zuster naar de schouwburg. Toen ze daar aankwamen bleek het gebouw getransformeerd te zijn. Het was veel groter dan voorheen, en de garderobe was vervangen door een rij van meer dan duizend genummerde wandkapstokken! De gezusters hingen hun jassen aan de wand, en memoriseerden de kapstoknummers.
De zaal was gigantisch, evenals het toneel. In plaats van een paar honderd, stonden er nu een paar duizend stoelen in de zaal. Je plaats opzoeken betekende plotseling een hele wandeling! Op het toneel stond een naakte vrouw met blond haar tot op haar heupen, die juist haar voorstelling beëindigde. Langzaam maar zeker stroomde de zaal vol, en de zaalverlichting doofde.
Na opening van het gordijn stonden er op het toneel, opgesteld in een rechthoek, meer dan honderd mannen met ontbloot bovenlijf. Tussen zich in droegen ze een reusachtige kooi, waar een zwart doek overheen hing. Ze voerden een soort ritueel uit, waarna het doek werd verwijderd. In de kooi stond de naakte vrouw met het lange blonde haar, en dat was het einde van de voorstelling. In de hal hing geen enkele jas nog op zijn oorspronkelijke haak. Hoe kwamen duizenden jassen zo door elkaar?
+++
Iedere dag een Miniatuurtje in uw inbox? Stuur een verzoekje naar robsmit@viceversa.nl
