John Romero, John Lennon en Johnny the Selfkicker zaten in Karaoke bij Joke aan een tafeltje bij het raam. Romero had het langste haar, gevolgd door Lennon; The Selfkicker had niet echt lang haar. Hoewel ze met zijn drieën hadden afgesproken, was Yoko Ono met Lennon meegekomen. “We moeten een front vormen tegen John Carmack,” zei Romero, “hij zondert zich in zijn kantoor af om aan zijn engine te werken en hij smoest alleen nog maar met American McGee.”
“Nee,” zei Ono, “we moeten een front vormen tegen de Beatles. Muziek moet maatschappelijk geëngageerd zijn.” “We moeten helemáál geen front vormen,” confronteerde The Selfkicker, “want een front vormen, dat hoort bij oorlog voeren. Terwijl er hier twee zitten die in een bed in Amsterdam Make love, not war gepropageerd hebben. Wat me eraan doet denken … Yoko, zullen wij samen …”
Ono smeet hem een handvol Pokémonpoppetjes naar zijn hoofd. “Rot op zeg!” bitste ze, “denk je dat ik met een vent met een gaatje in zijn voorhoofd ga liggen wippen! Ik ben avant-garde kunstenares ja!” “Maar ik ben een Ziener,” zei The Selfkicker, “als mijn Derde Oog straks volgroeid is heb ik zo’n macht over mensen dat àlle vrouwen met mij naar bed willen. Zelfs jij.” “Als we Carmack nou Sgt. Pepper eens laten afmixen,” zei Romero, “dan kan ik de leiding over Quake nemen.” “Dat vindt George Martin nooit goed,” antwoordde Lennon. Een sombere stilte daalde over het tafeltje.
+++
Iedere dag een Miniatuurtje in uw inbox? Stuur een verzoekje naar robsmit@viceversa.nl
juni 12, 2007 bij 10:57 am
[...] het al gauw. “Natuurlijk jongen,” antwoordde de imp. Alleen, hij had van Carmack en Romero geen pen meegeprogrammeerd gekregen, en dus moest hij even later beteuterd toegeven dat een [...]