51. Elektronenmannetjes

Het Elektronenmannetje voelde zich eenzaam. En geen wonder, want op dit moment zijn er op aarde nog maar weinig Elektronenmannetjes over. Die bovendien alleen nog maar kunnen bestaan omdat ze zich kunnen voeden aan de magnetische velden van elektrische tandenborstels. Daarvan zijn er tegenwoordig immers miljoenen in gebruik!

Vroeger – toen er nog geen mensen waren, ook geen zoogdieren, en zelfs geen vissen, maar alleen dobberende eencelligen in woeste wateren – was dat wel anders. Toen leefde er miljarden Elektronenmannetjes op, boven en in de aarde, en zij voedden zich met de blikseminslagen die zich onophoudelijk in de kolkende atmosfeer ontlaadden. Zij waren de heersers van onze planeet!

Elektronenmannetjes zijn te ijl om een stoffelijk lichaam te hebben. Toch is er klaarblijkelijk een factor die de elektronen bindt tot iets dat leeft en bewustzijn heeft. Want ook Elektronenmannetjes spreken over ‘ik’ en ‘jij’ en ervaren zich als gescheiden van de rest van het universum. En dat terwijl ze dus slechts uit een wolk elektronen bestaan, elementaire deeltjes die tegelijkertijd een golfverschijnsel zijn! Knap hè?