Een monster uit het gewelddadige computerspel Doom was uit zijn digitale territorium gebroken en liep los rond in de wereld van mensen, dieren en planten! Het was een imp: meer dan twee meter groot, verschrikkelijk sterk en helemaal gericht op het doden en verorberen van mensen. Maar de imp die door de Leidse Haarlemmerstraat liep was helemaal niet gevaarlijk. Integendeel zelfs, hij was best wel grappig.
Om te beginnen bestond hij uit hele grote pixels, en omdat hij maar vier animatieframes had liep hij ook nogal spastisch. Bovendien, als je hem van opzij zag, was hij helemaal plat! Eén pixel dik! Akelige kreten slaken – vaste prik onder zijn normale werkomstandigheden – was er evenmin bij. In plaats daarvan zei hij telkens: “Tsjonge, nooit geweten dat er in één straat zoveel winkels konden zijn.” Voor iedere etalage bleef hij staan en keek zijn ogen uit.
Al gauw werd hij omringd door kinderen, vooral jongetjes. De zonen wellicht van de Doom-vaders die anno 1993 de huiselijke gezelligheid ingeruild hadden voor vuurgevechten, angst en de zoektocht naar een lift. “Meneer de imp, mag ik een handtekening?” klonk het weldra. “Natuurlijk jongen,” was het antwoord. Alleen, de imp had van Carmack en Romero geen pen meegeprogrammeerd gekregen, en dus moest hij even later beteuterd toegeven dat een handtekening er niet inzat. Maar een leuk verzetje was het wel, zo’n imp in Leiden!
